سلام

               دیدین شنیدن ؟ خداییش نفوذ رو حال کردین ؟ از صدام ترسیدنا. تا گفتم، یاهو رو وصلش کردن. اصلاً انگاری منتظر بودن تا من بیام بگم بعد وصلش کنند. حالا شما هی بگو اینا بد !

جریان از این قراره که یه بنده خدایی که دانشگاه هانوفر توی رشته هنر درس میخونه عکس منو به عنوان مدلش انتخاب کرده و نقاشی کرده بود ولی اون تابلو رو دست یکی از فامیلا فرستاده برام ، حالا اون عکس از طرف استاد ایشون برای نمایش توی یه جشنواره انتخاب شده و منم باید عکس تابلو رو براش می فرستادم که شنبه هم خود تابلو رو براش پست کنم ولی هر کاری کردم نتونستم این کار رو انجام بدم به خاطر همین هم اون پست رو نوشتم اما در کمال ناباوری یکی دو ساعت بعدش یاهو باز شد  و من موفق شدم عکس رو براش ایمیل کنم .

دیروز رفتین راه پیمایی ؟ اینجا ساعت 10 اداره رو تعطیل کردند به خاطر راه پیمایی منم جیم شدم رفتم خونه ! خدا خیرشون بده ناهار نپخته بودم .

من اینقدر از دست مامان بامزی عصبانی ام که نگو ! دیشب تولد مادر بزرگ بامزی بوده بعد کی به من خبر دادن ساعت 2 ظهر که ساعت 3 هم بامزی قرار بود بره مأموریت و نمیتونست بیاد . منم از یه طرف تنهایی نمیتونستم برم بازار خرید از یه طرف هم نمیتونستم نرم تولد، هیچی دیگه مجبور شدم تنها و دست خالی برم خونه شون بعد بهش میگم مامان منو دیر خبر کردین نتونستم کادو بگیرم براش میگه حداقل یه دونه جوراب هم براش میخریدی خوشحال میشد .

 منم وقتی که میخواستن کادوها رو باز کنند برگشتم خونه مامان اینا حتی شام هم نخوردم اونجا . حالا وقتی بامزی برگشت میریم یه دونه جوراب میخریم میبریم برای مادر بزرگ که بعد حرف و حدیث توش نباشه که اومد خورد و کادو هم نداد  .

حرف هایی هست برای نگفتن

و ارزش عمیق هرکسی

به اندازه ی حرف هایی است که برای  نگفتن دارد .

و کتاب هایی نیز هست برای ننوشتن

و من اکنون رسیده ام به آغاز چنین کتابی

که باید قلم را بشکنم و دفتر را پاره کنم

و جلدش را به صاحبش پس دهم

و خود به کلبه ی بی در و پنجره ای بخزم

و کتابی را  آغاز کنم که نباید نوشت

((دکتر علی شریعتی))

من احتیاج مبرم به یاهو دارم  ، یه آدم بدبخت اون سر دنیا نشسته منتظره من مدارکشو براش بفرستم. آهاااااااااااااااااای کسی صدای منو میشنوه ؟

سلام

باید بگم خیلی هم بهترم، دعاهای بعضیها هم برآورده نشد ، حالا هم صحیح و سالم اینجا نشستم و دارم وبلاگ آپ می کنم . الآن هم دردی ندارم به جز درد دوری ، آره بامزی امروز صبح دوباره رفت مأموریت و من از همون دیشب دلم براش تنگ شد .

دیشب با حدیث رفتیم پیاده روی ، رفتنمون که هوا صاف و آفتابی بود ولی برگشتنی بارون گرفت شدییید، از اونایی که انگار زیر دوش ایستادیا ولی ما اصلاً ندویدیم ، حتی راه رفتنمون رو هم تند نکردیم تازه خیلی هم یواش یواش راه رفتیم و کلی کیف کردیم از خیس شدن، ولی تا رسیدیم خونه به تمام معنا شده بودیم موش آب کشیده اصلاً هم سرما نخوردیم ، حالمون هم بد نشد چون خوششششش گذشت .

دیروز ظهر هم با بامزی برای انجام کاری رفتیم بیرون و برگشتنی از همون راهی که مسیر حرکت راه *پیمایی بود رد شدیم اگه بدونین چه خبر بود کلی عکسای جور واجور تکی و جفتی و دسته جمعی ریخته بود تو خیابون و آدما و ماشینا هم همینجوری از روشون رد میشدن و کسی هم اعتنایی نمیکرد، به بامزی میگم بعضیها اینهمه خودشونو کشتن ، خرج کردن ، برنامه ریزی کردن ، کارناوال راه انداختن ، راه *پیمایی کردن که بگن این کار بده حالا اینجا رو ببین. حیف که من طبق معمول موبایلم رو خونه جا گذاشته بودم و الّا عکساشو میگرفتم براتون میذاشتم اینجا.